. . .สวัสดีปีใหม่ 2552. . .

สวัสดีปีใหม่ 2552

สวัสดี ปี 2552

ฉันคิดว่า คุณจะหายไปจากชีวิตฉันเสียแล้วอีก กี่วัน กี่เดือนแล้วนะที่เราขาดการติดต่อกัน และทักทายประหนึ่งคนเคยรู้จักเมื่อพบหน้า

มันทรมานนะ กับการหักห้ามใจตัวเองไม่ให้ไปคิดถึงคุณ คุณคนที่มีพันธะ

ฉันเดินออกจากจุดนั้นมาแล้ว เดินออกมาโดยไม่ลา และไม่กลับไปมองมันอีก

เมื่อวานฉันดูละคร เห็นสถานที่ที่เราเคยไปด้วยกัน ฉันจำมันได้ดี ฉันแทบร้องไห้ออกมา ณ ตรงนั้น คุณก็คงจำได้ ฉันคิดเช่นนั้น

เมื่อค่ำที่ผ่านมา คุณโทรมาหา กล่าวคำสวัสดีปีใหม่ และอวยพรฉัน ขอบคุณนะคะ

คุณอยากพบ อยากเจอ อยากคุย อยากให้ฉันออกไปพบ แต่ฉันปฏิเสธ คุณบอกอยู่คนเดียว คุณเหงา “ฉันไม่ใช่ที่แก้เหงานะ”

คุณบอก คุณจะโทรมาหาอีกครั้งตอนดึกๆ ฉันตอบรับคำไปงั้นเอง ฉันไม่คิดหรอกนะว่าคุณจะโทรมา และก็ไม่คิดด้วยว่าตัวเองจะรอสายจากคุณ จนเวลาผ่านไป ผ่านไป

ไดหน้านี้จึงเกิดขึ้น

สวัสดีปีใหม่ 2552

ขอให้สุขสันต์ สุขสมในสิ่งที่ปรารถนานะคะ

ขอบคุณและสวัสดีค่ะ

คน(เคย)ปีนต้นงิ้ว
2 ม.ค. 2552 เวลา 23:53 น.

ไม่ว่าเส้นทางที่เดินอยู่จะเป็นเช่นไร สิ่งสำคัญคือการมีกำลังใจที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า แม้จะมีแรงกำลังหรือไม่ก็ตาม